Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

10/12/16

Ποτέ.... - ΤάσοςΣταυρακέλης

Ποτέ δεν ταξίδεψες μαζί μου
στούς δικούς μου ουρανούς.
Φοβήθηκες το ύψος της αγάπης.
Μόνο με άφησες,
με έναν χαμένο εαυτό
που βυθίζεται όλο και πιό πολύ
στην άβυσσο της απουσίας σου
κι ο έρωτας έγινε μιά σκιά
να θρηνεί στο κατώπι μου.
Ψάχνοντας μιά ίαση
γιά κείνη την ουλή
στην ολόγυμνη καρδιά μου.
...

ΤάσοςΣταυρακέλης
(Από ανέκδοτη συλλογή του ποιητή)

Image "To another reality" by Vimark

ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ - Δημήτρης Π. Κρανιώτης

Ρώμη αγρίων ζώων
ισοπέδωσε πολιτείες,
που ακλόνητα πίστευαν
ότι είναι ανίκητες.
Δεν ρώτησαν,
δεν σιώπησαν,
από ισόποσα
φυλλώματα γλώσσας
με ψεύτικα λόγια
προδόθηκαν.
...

Δημήτρης Π. Κρανιώτης 
(από τη συλλογή "Ενδόγραμμα",
εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία, 2010)
...
Image:"Desert Poem" by Vimark

4/12/16

ΤΟΠΙΟ ΜΕΤΑ ΤΗ ΒΡΟΧΗ - Βασιλική Δραγούνη

Αν η στάθμη του νερού 
συνεχίσει να ανεβαίνει
θα πρέπει να ανοίξω
μια τρύπα στην οροφή
για να ξεφύγω.

Οι φακός δείχνει
μερικές καρέκλες να επιπλέουν
σε σχηματισμό
στο δρόμο τους για το κλιμακοστάσιο.
Το νερό είναι μαύρο-γκρι
και δεν κάνει θόρυβο καθόλου.

Η όλη σκηνή φαίνεται
σαν τα απομεινάρια μιας γιορτής
που κατάφεραν να επιζήσουν
από τα συντρίμμια
και να δραπετεύσουν σαν τα όνειρα
μέσα από τρύπιες στέγες.

Προσπαθώ να σκεφτώ
μια προσευχή.
Καμία τύχη.
Ότι μου έχει απομείνει
είναι το όνομά σου.
Και δεν θέλω καν
να προσπαθήσω να το πω.

Βασιλική Δραγούνη

ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΖΩΗΣ - Γιάννης Τάτσης

Καντήλι το φεγγάρι στο αραχνοΰφαντο παράθυρο,
παίζει με τα σκοτάδια της κάμαρας,
που σαν σε κινούμενη άμμο, βουλιάζει μαζί σου
στη φθορά του χρόνου, με τους πόθους πυγολαμπίδες
να φλέγονται στο καμίνι της μοναξιάς.
Πληθωρική η σκόνη στο τραπέζι αποτυπώνει
στο ίδιο σημείο, τα ίδια αντικείμενα,
πάντα στο ίδιο σημείο.
Οι τοίχοι θέατρο σκιών ζωντανεύουν σκηνές,
που ακόμη αντηχούν ήχοι ευτυχίας.
Μα ποιος άνεμος έσβησε το γέλιο σου
και σε αγκυροβόλησε στο λιμάνι της απραξίας!
Η ζωή σφυρίζοντας σαν τον άνεμο
χτυπά καθημερινά την πόρτα και αφήνοντας
προσκλητήρια αρωμάτων και χρωμάτων
σε καλεί να δραπετεύσεις
απ’ τη φθορά της πλουτώνιας κάμαρας
και του εσώκλειστου εγώ σου,
στους δρόμους της ζωής.
Ο χορός με τις μαυροφορεμένες αναμνήσεις
σε ταξιδεύει στο χορό του Ζάλογγου.
Φτερούγισε τους εφιάλτες σου μακριά,
σαν τις νυχτερίδες στο σκοτάδι της σιωπής
ή στο φως του ανατέλλοντος ηλίου
και πάψε να μονολογείς στις αράχνες.
Την ευτυχία την κυοφορείς μέσα σου,
είναι καρπός της επικονίασης των λουλουδιών σου,
μην την αναζητάς στη λάμψη των διαμαντιών
και τη χλιδή των παλατιών, μια αυταπάτη,
μια ψευδαίσθηση της ακτινοβολίας του πλούτου.
Ζει και βασιλεύει και στο φτωχικό της αγάπης,
πλάι στο καθημερινό, το απλό, το λιτό,
αρκεί να ενστερνιστείς τα αρώματα
των λουλουδιών του υπαρκτού κήπου σου.
Ξερίζωσε τα φυτρωμένα βάσανα, που άνθισαν
τους πόνους και σε τραμπαλίζουν σε γκρεμό βαθύ.
Η ζωή είναι σαν το νόμισμα, έχει και άλλη όψη,
άκουσε τις φωνές της, σε περιμένει και πάλι
στο γέλιο και στο θυμό, στην αγάπη και το μίσος,
στο δίκαιο και το άδικο, στο φως και το σκοτάδι.
Ο ήλιος καθημερινός σύντροφος, χαρίζοντας
ρόδα στην αυγή, μας φέρνει και κάτι καινούριο.
Γίνε αερόστατο στο γαλάζιο,
όπου σου μειδιά ένα φως αποκαμωμένης ελπίδας.
Άκουσε τους ήχους της θάλασσας, που μουρμουρίζει
μυστικά ταξιδεμένων σε κάθε ακρογιάλι της
και περιπλανήσου στα πελάγη της ζωής
σαν άλλος Οδυσσέας, έως ότου
συναντήσεις την Ιθάκη των ονείρων σου.
...

Γιάννης Τάτσης
...
Από την ποιητική συλλογή "Ανήκω στον Αγωνιστή"

29/11/16

ΦΥΓΗ - Χριστόφορος Tριάντης

Σκοτεινό  έμεινε το πρωινό.
και τ’ αμπέλια γέμισαν αγκάθια .
Στους δρόμους χάθηκε το φως
και τα παιχνίδια των παιδιών σκούριασαν ,
στα χωράφια του χρόνου.
Έφυγε η χαρά
για άλλους ωκεανούς ,
μακριά απ’ τα όνειρα  
και τις εποχές της θλίψης .

Χριστόφορος Tριάντης

ΚΑΤΙ ΣΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ - Βασιλική Δραγούνη

Εκεί στην ακτή, πολλά όνειρα
βρίσκονται θαμμένα μες στην άμμο

εκεί όπου οι ανυπαρξίες της καρδιάς
έρχονται και χάνονται με το κύμα

και ξέφτια μπλε εξαϋλώνονται
στις αφανείς αποχρώσεις του λυκόφωτος

που στολισμένες με ήχους και αναστεναγμούς
και ψιθύρους ατελείωτους

σαν μελωδίες παρείσακτες περιφέρονται
στις μεσονύκτιες στράτες

σαν λησμονιές, σαν χίμαιρες απροσδιόριστες
υγρά φιλιά μας δίνουν

και κλείνουν απαλά τα μάτια μας
με αόρατα χέρια.

Βασιλική Δραγούνη

13/11/16

Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ - Αλέξανδρος Δαμουλιάνος

I
Στα αγριόχειλα του βασιλικού
καίει απέραντη η Μεσόγειος νιότη σου.
Τα στήθη ξεδιπλώνονται 
του σγουρομάλλη βοριά 
μες στα μάτια του καπετάνιου 
της γης ορίζοντα
καθώς η ώρα αργεί
να πιστέψει στον εαυτό της.
Σκοτεινιάζουν τα δάχτυλα των αμπελιών,
στα γυμνά πόδια σου μπερδεύεται
μια ημισέληνος σκιά της ανάγκης,
κρυώνει στ’ αυτιά του ύπνου η μνήμη,
γδύνεται η σιωπή
μέσα στο στενό λαρύγγι της ξαστεριάς.
Αποδημεί ο καιρός μου 
για το νότο των ελπίδων,
ανεβαίνει στη ραχοκοκαλιά
της μέρας το ξημέρωμα,
ξυπνάνε τις αμφιβολίες 
τα καρδιοχτύπια της ρολογιάς
του δωματίου όπου λαγοκοιμάται
ο τσιγγάνος ουρανός,
σφίξτε τα κουπιά αγγελοσυννεφιές μου
σαλπάρει απόψε για τον κόσμο
η ρωμιά θάλασσα.
Κι ο Οδυσσέας βίος μου
χαράζει τη ρότα του
στ’ αρχιπέλαγος που το ονόμασε θάνατο
η Κίρκη αθανασία
πλάι στα ηλιόκτιστα χωριά των ματιών σου
όπου φουμέρνουν καπνό από τις φυτείες 
των ονείρων οι γερό-θαλασσόλυκοι βράχοι.
II
Με πευκοβελόνες από τα ξανθά μαλλιά
αυγουστιάτικου μεσημεριού
κεντάνε οι αστρογοργόνες το νυφικό
της μικρής πασχαλιάς που πρωτοέγραψε
με το αίμα της πάνω στον Παρθενώνα ώμο
της νονάς του ήλιου Ελλάδας: 
«με μια σταγόνα αίμα 
θα ζωντανέψουμε το μέλλον».
Πρόδωσε και το πιο πιστό της παρόν
η θετή του διαβόλου κόρη η Ομορφιά
που κάθε φορά ξεγελάει το Θεό 
και τη συγχωρεί και τη βάζει στο Παράδεισο
κεριά δεκατέσσερα ν’ ανάβει στη μνήμη 
του Μάρτη ‘κείνου που ξεπαρθένεψε 
και ‘κλεψε τη ψυχή της,
-αλλού γερνά η Ομορφιά 
κι αλλού η ψυχή της-
μα το παρόν θα πεθαίνει πάντοτε 
για χάρη της και πάντοτε 
θα της είναι πιστό.
Λίγο να γείρει και να κοιμηθεί
στο πλευρό της ερωμένη του άγνοιας 
ο νους μας
και αμέσως ονειρεύεται 
όλες τις σκέψεις εκείνες 
που δε του δόθηκαν, 
όλους τους καημούς εκείνους 
που γεννιούνται κι ύστερα θυσιάζονται
για τα πλάνα μάτια της χαράς,
τ’ άστρο εκείνο που φώτισε
το δρόμο στο μέλλον, 
τη πυγολαμπίδα εκείνη που ‘βαλε φωτιά
στη συνείδηση,
το χέρι εκείνο που τόλμησε να βουτήξει
μες στα βαθειά γηρατειά του ουρανού
για να σώσει μια ευχή,
το ποιητή εκείνο που όσο κι αν πόθησε
τη σιωπή δεν την έκανε ποτέ δική του.
III
ΝΥΝ ΑΕΙ και ΆΞΙΟΝ όσα δε ζήτησε να μάθει
ο Νους μας στην εξοχή της Καρδιάς
που αυτά οδηγούν την αόμματη Ελπίδα
στο όρος όπου ασκητεύει το Θαύμα.
ΝΥΝ ΑΕΙ και ΆΞΙΟΝ όσα δεν έζησε 
η τσιγγάνα Αιωνιότητα φεύγοντας 
για το Αδοκίμαστο παρελθόν του Έρωτα
άπιαστου δρομέα της φλέβας.
ΝΥΝ ΑΕΙ και ΆΞΙΟΝ ο πατέρας που στύβει στις παλάμες του το γινωμένο παράπονο,
η μητέρα που τίκτει μες στα μάτια της 
μια ζωή την άνοιξη,
η γιαγιά που ρίχνει στο τζάκι 
τα κούφια της παραμύθια για να ζεσταθεί
ο ύπνος του πελάγου.
ΝΥΝ ΑΕΙ και ΆΞΙΟΝ η πρωτόπλαστη φωτιά που υφαίνει κάθε βράδυ στα σπλάχνα της
την φωτοφάγο Ψυχή.
ΝΥΝ ΑΕΙ και ΆΞΙΟΝ ο «Στρατηγός» όλων
των απροσκύνητων νικημένων που πιάνει
με μια βέργα ματιά χελιδονιού
τόσα απολωλότα άστρα.
ΝΥΝ ΑΕΙ και ΆΞΙΟΝ ο Όμηρος με το φωτοαλέτρι του που οργώνει
τα πέρατα της Γλώσσας,
ο Σολωμός με το Κρίνο της Αρετής
που ευαγγελίζει την Αειπάρθενο Λευτεριά,
ο Παπαδιαμάντης με την λαλιά της ξάγρυπνης καμπάνας που αναγγέλλει
στα βασιλικά μαύρα σκοτάδια
τον ερχομό της αντάρτισσας Αυγής,
ο Παλαμάς με το βάμμα της γλαυκής Ιστορίας που γράφει πάνω στη πιο
σκληρή υπομονή τη δέκατη τρίτη εντολή:
Ουκ ξεστομίσεις παρακάλια 
εις τον σταυρόν επάνω,
ο Ελύτης με το αλφαβητάρι του ήλιου
που δένει τα άγρια κύματα
στο πιο γερό όρθρο.
ΝΥΝ ΑΕΙ και ΆΞΙΟΝ όλες οι δυστυχίες
αυτού του κόσμου, του υπερήφανα σκυφτού,
που πρέπει πρώτα να γνωρίσουμε 
και ν’ αγαπήσουμε
για να μας προξενέψει στο τέλος ο Θεός 
την μοναχοκόρη του Ευτυχία.
...
Αλέξανδρος Δαμουλιάνος
Από την ποιητική συλλογή 
"ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΩΡΑΙΟΥ ΑΔΟΚΙΜΑΣΤΟΥ"
 εκδ. myedition.gr 2012.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura