Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

27/7/16

Οι γυρολόγοι και ο θάνατος - Χριστόφορος Τριάντης

Η θλίψη νίκησε τα καλοκαίρια
και ρίζωσε στα κοκκινόχρωμα τα δειλινά
Στις αυλές οι τριανταφυλλιές
ξέχασαν τα τραγούδια τους
Κι οι πυγολαμπίδες χάθηκαν
μέσα στα μάτια της παγωμένης νύχτας
Ξεράθηκαν οι λεμονιές στα περιβόλια
Κι οι μνήμες κρύφτηκαν
κάτω από τους σκουριασμένους τροχούς του χρόνου
Στα έρημα χωριά οι μανάδες (από μίσος για τη λησμονιά)
κοιτούν τον ουρανό
μήπως και φανούν οι γυρολόγοι των άστρων,
κοντά στο μεσημέρι
Αυτή είναι η ώρα που διαλέγει (τις περισσότερες φορές)
ο θάνατος κι έρχεται,
βγαίνοντας απ’ τα στερεμένα ρέματα,
σαν κατάρα που βρήκε αφύλακτη
την άγια πολιτεία…

image by Vimark

25/7/16

ΑΜΦΙΣΒΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΣΙΩΠΗ - Βασιλική Δραγούνη

Αν μπορούσες να ξεφυλλίσεις με λέξεις τη σιωπή μου
ίσως με αποκαλούσες αγάπη, ίσως με αποκαλούσες
απόκοσμη μάγισσα της νύχτας.

Μα τα λόγια είναι δύσκολο να ακουστούν, όταν εμείς 
δεν τα προφέρουμε ποτέ. Μόνο μακρόσυρτα φωνήεντα μετουσιώνονται
σε παρατεταμένες σιωπές…

όταν χανόμαστε ξανά ο ένας στον άλλον
σαν παγωμένα δάκρυα βροχής πάνω στις καυτές πέτρες
σε μια πολιτεία ερημική κι οχυρωμένη.

Ακόμη και οι πόλεις αγνόησαν τους αλλόκοτους εθισμούς μας
-την περιπλάνηση με τις σκιές μέσα τη νύχτα
και το κενό της απουσίας τους τη μέρα.

Τι υπάρχει σε μια σιωπή
που θα μπορούσε να της δώσει υπόσταση
-όχι, όχι, δεν λιγοστεύει η σιωπή με μια λέξη.

Είμαι μια πόλη μοναχική και ανυπόταχτη. Είσαι μια άλλη.
Πώς θα γίνει να μείνουμε, ή να φύγουμε
και να επιστρέψουμε πάλι;

Όλα είναι
μια σύγχυση τώρα.
Ακόμα και τα τείχη σταμάτησαν να ακούν.

Βασιλική Δραγούνη
...
Artwork: Elle Hanley photography


21/7/16

Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΡΕΑ ΛΟΡΑΝ - Χριστόφορος Τριάντης

( ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΜΠΩ )

Ο ποιητής βγαίνει απ’ την έρημο.

Στα χέρια του κρατά πιθάρια,

για να βάλει τα κρανία των υποκριτών.

Κορόιδευαν τους ευτυχισμένους

τις νύχτες των Κρυστάλλων.

Περίμεναν τον ποιητή,

κάνοντας περιφορά τον θάνατο,

γύρω από ξερά πηγάδια.

Εκεί -από παλιά-  παρακαλούσαν  τα πνεύματα της γης  

να χαρίζουν σκοτεινούς ήλιους,

σ’ εκείνους που θέλανε την ευτυχία.

Ω! ο ποιητής δεν άντεξε τη χυδαιότητα. 

Προχώρησε  μπροστά!  

Τους δαίμονες  εύκολα προσπέρασε,

μα, στους υποκριτές

σταμάτησε ανησυχαστικά.

Τους παρίες της κολάσεως  αναζήτησε

«Μακάριοι, ευτυχισμένοι

που στέκεστε στις άκρες της αβύσσου,

σπεύσατε…

Πλημμύρισε η έρημος ψευτοδυστυχισμένους »

Ο αρχιερέας  Λοράν στα τείχη του Εσκοριάλ πρόβαλε.

Γύρω το λυκόφως

θλίψεις και θάνατο έσπερνε.

Φίλησε τον ποιητή:

«Δεν μπορείς να παρακαλάς άλλο!

Στοχάσου καταραμένε λογοπλάστη !

Είσαι της σκέψης…

Πολέμα!

Η ευτυχία σού ανήκει…

Σκότωσε τους άθλιους της δυστυχίας,  

τους κόλακες των παραδείσων!

Τα χέρια σου είναι οι ρομφαίες της τιμωρίας!

Μετά θα σ’ ανεβάσω στο τέλος  των λέξεων.

Των ιδεογραμμάτων τη σημασία

θα σου φανερώσω.

Θα δεις τον Θεό, δίχως αγγέλους,

για μια στιγμή.

Κι ύστερα  θα βυθιστείς

στη θάλασσα της ανυπαρξίας,

για πάντα…»

18/7/16

ΦΩΤΙΕΣ ΧΑΡΑΣ - Χριστόφορος Τριάντης


Τα όνειρα των ποιητών έπεσαν
στα χωράφια του ήλιου.
Και στις άκρες τους φύτρωσαν
οι ροδιές της μνήμης.
Στα κλωνάρια τους τα πουλιά
έλεγαν τραγούδια για τις νύχτες,
που το φως τρυπώνει –μυστικά-
στις καρδιές των κοριτσιών
και φωτιές χαράς γεννά
στους δρόμους της ελευθερίας .

"Άτιτλο":Δέσποινα Δεληγιαννίδου

Θέλω από τα σπλάχνα
με θράσος
και θάρρος
και θέληση θριάμβων,
περνούν από θολά θαλάμια
άσπλαχνων
αθέλητων συμβιβασμών

Άψυχα θα
συνωστίζονται
πίσω από δόντια φράχτες
ασθμαίνοντα
σχεδόν αθόρυβα

Θραύσματα σιωπών
θέλω θρυμματισμένα
θρυαλλίδες μικρής πνοής
θλώνται σε τείχη αρχαίων μη

Ο ιατροδικαστής θα γράψει
η εκτομή έγινε με θλον όργανο
κι εσύ θα ψάχνεις για καρδιά

και τρυφερά θροΐσματα ονείρων.

...
Image by Vimark

17/7/16

Κορώνα γράμματα - Δημήτρης Π. Κρανιώτης


Σαν γράφω,
κορώνα γράμματα
παίζω τον εαυτό μου,
ματώνω τρέχοντας
με το νου,
σκοντάφτω
στην καρδιά μου,
ληστεύω συναισθήματα,
χορεύω μοιρολόγια,
σαν τιμωρούμαι
με ποίηση,
με λέξεις αναρρώνω.

ΕΜΠΡΟΣ ΔΙΑΒΑΤΗ ! - Χριστόφορος Τριάντης


Εμπρός διαβάτη !
Βγάλε τα χέρια απ’ τις τσέπες και περπάτησε.
Εκεί που ο Ήλιος ανταμώνει με τη νύχτα .
Εκεί που ο ουρανός και η γη γίνονται ένα.
Εκεί που τα πουλιά περιμένουν
ν’ ακούσεις την ανάσα τους .
Εκεί που το κάστρο τη ελευθερίας
προσμένει κάστρο σου να γίνει.
Εκεί που τα πόδια το βάρος της ψυχής
το προσφέρουν θυσία στην αιωνιότητα
κι αμέσως ο χρόνος χάνει τα βαρίδια του .
Εκεί που τα νερά τον στοχασμό,
σαν τη πρωινή δροσιά συντροφεύουν.
Εκεί που ο αέρας στο αίμα κυλάει
και λέξεις γεννά
στα μονοπάτια του μυαλού .
Εκεί που ο έρωτας σαν ναός στη γη
φυτρώνει , για ν’ ακούει των πιστών τις προσευχές .
Περπατώντας γνωρίζεις την αλήθεια,
τα πόδια ακούνε την καρδιά
και δε λαθεύουν.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura