6/8/15

Mayakovsky Vladimir - Δημήτρης Ξυδερός


Mayakovsky Vladimir 

στα Σοβιετικά Μοναστήρια 
ο Οικοδεσπότης συμβουλεύει: 

ΝΙΨΟΝΑΝΟΜΗΜΑΤΑΜΗΜΟΝΑΝΟΨΙΝ 

Είστε σίγουρος Κύριε άποικε; 

Στην Αριμάσπεια, 
νοσοκόμες Ιέρειες 
αλείψανε τα τελευταία Οστά με άθραυστο μύρο 

«Υπάρχουν χαρούμενοι άνθρωποι 
Χαρούμενοι! 

ανάπηροι ανασηκώνονται απ' τα καροτσάκια τους 

δεν υπάρχουν αρρώστιες 
δεν υπάρχουν εδώλια 
δεν υπάρχουν ντροπές 

Τούτο εστί το αίμα μου! 
Το σπέρμα μου! 
Το έγκλημά μου! 

Το δικό σου...» 

Είστε σίγουρος Κύριε, 
θα μπορούσα να Τον συναντήσω; 

ή θα αναπαύεται 
Χίλια Χρόνια, 
σφαγμένος στην Μπανιέρα..



Πηγή; http://varelaki.blogspot.gr/2014/06/notationes-2014_9740.html 

 ΙΟΥΛΙΟΣ- ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2014 - ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΞΥΔΕΡΟΣ - ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

17/7/15

Ξύλο που ξέβρασε η θάλασσα..ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

Ξύλο που ξέβρασε η θάλασσα..
Επάνω του αποτυπώθηκαν
στιγμές του πελάγου,
ντελίριο των κυμάτων,
ο πόντος διάλογος
να ανήκει η θύελλα
στον εαυτό της μονάχα.

Ρυτιδιασμένη πολυτέλεια να είναι παρουσία
στην ακρογιαλιά,
στο ήμερο ηλιοβασίλεμα, κάτω
από το φως που το λούζει
με την ροδόχρωμη απόχρωση του αινίγματος.

Η θλίψη είναι κάπου εκεί, η θλίψη.
Το είδα κάποτε και σας το λέω.
Τα Άβδηρα μου έδωσαν την ευκαιρία να σκεφτώ
για την ζωή που σκλήρυνε.

Το ξύλο μένει βουβό, σκελεθρωμένο,
λαχταρώντας τις δροσερές εμπνεύσεις
των κλαδιών ενός δέντρου που κλονίζεται
μες τον φθινοπωρινό ασίκη αέρα.

Ή τις φωλιές των πουλιών κι εκείνο το κελάηδισμα,
νωρίς το πρωινό, μόλις
όταν χαράζει,
να σου είναι τα πάντα πειθήνια.

Γέρνει τώρα μες την κόκκινη απουσία.
Σε λίγο θα νυχτώσει- θα ντυθεί
σκιάχτρο του φεγγαριού, θα τρομάζει
την νυχτερίδα.
Τα τσαλίμια της θα προκαλούν την ακίνητη θέση του.
Θα κοιμηθεί τινάζοντας την σκόνη των άστρων.

Στο προσκεφάλι του
δυο καβουράκια θα γελούν ερωτευμένα.
Θα είναι ο ευχάριστος οίκος τους.

Από την ποιητική συλλογή 
του Στρατή Παρέλη ; ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΩΝ...

18/6/15

Άγνωστη χώρα - Νίκος Σουβατζής

Μας σκοτώσαν την άνοιξη
και η αγάπη έγινε για μας άγνωστη χώρα
Η νύχτα μας πονάει πιο πολύ
γιατί έγινε άγονη γη
και δεν γεννάει πια όνειρα
Η σκέψη μας σεργιανίζει
σε χαμόγελα και τρυφερά βλέμματα,
σαν τα σκυλιά που γυρνάνε
από αγκαλιά σε αγκαλιά
ζητιανεύοντας λίγα χάδια
Η καρδιά μας πολιορκημένη απ’ τον θάνατο
κι η θάλασσα συνέχεια άγρια και φουρτουνιασμένη
σαν να μας μισεί
Τα αυτιά μας δεν ακούν τίποτα πια παρά μόνο
το ποδοβολητό των βασανιστών
και τον ήχο απ’ τις χειροβομβίδες κρότου λάμψης
Στον πόλεμο ο έρωτας πεθαίνει
μαζί με την αλήθεια
Το σώμα του κείτεται άψυχο στις πλατείες
και ο ουρανός γίνεται κόκκινος απ’ το αίμα
Και είμαστε εμείς που πρέπει να αναστήσουμε την άνοιξη

...

28/5/15

Θέλω τον έρωτα ... Τάσος Σταυρακέλης


Θέλω τον έρωτα
σα μανιασμένη καταιγίδα 
Να ιχνηλατεί στάλα τη στάλα 
την ολόγυμνη ψυχή μου,
να ξεπλένει σημάδια πόνου
που κάποιοι άφησαν επιπάλαια
περνόντας βιαστικά.
Βαρέθηκα την τόση ηλιόλουατη
μοναξιά γύρω μου.


Τάσος Σταυρακέλης

22/5/15

Είμαστε...Χρήστος Μαθιουδάκης

"Εις μνήμην"
...
Είμαστε κάτι κουρασμένοι φρίκοι
έρμαιοι θάνατων μεσ'τους θανάτους
Και κάτι συντεντριμμένα κουφάρια
Τραγουδώντας ορδές αθανάτων

Ζώντες και τεθνεώτες σμίγουμε σ’ένα
ήλιο απο κάτω, του θανάτου σου μνήμα
Ενωμένοι όλοι με λυγμούς τραγουδάμε
Της λειψής σου ζωής το πένθιμο μαγιάτικο ποίημα

21/5.015(11:17)
Χρήστος Μαθιουδάκης

7/5/15

ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ..ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

Τα άστρα της νύχτας δεν άφησαν ανοιχτό ουρανό..

Είχα αθροίσει μέσα μου χιλιάδες φωνές·
από παντού
με έτρωγε η μουσική
και η απελπισία του θανάτου.

Ένα πουλί σηκώνεται και καλοζυγισμένο
τρυπά με ράμφος εγωιστικό τον άνεμο.

Ήλιος που πετυχαίνει διάνα την καρδιά των λουλουδιών!.

Αιφνίδιο χτύπημα μια πρόθεση ανέμου ν’ ανεβεί ως πάνω.
Αλλάζει σχήμα,
πηδά μες το νερό,
αστράφτοντας
όπως η θέληση ανάβει φώτα
ξανά.

Σύριζα στο παλιό ντουβάρι οι μαργαρίτες μ’ έναν τρόπο που φιλοσοφούνε..

Στα κράσπεδα της ιστορίας οι λαοί που υποφέρουνε..
Τρώει το ξύλο ο άνεμος.

Έκρυβα μέσα μου των αισθημάτων την πυρίτιδα..
Μπαρούτι αψύ.

Ειλικρινά δεν ξέρω αν  με λέξεις θα νικήσω…

4/5/15

Ερωτικό - Αριστομένης Λαγουβάρδος

Γλυκά  έρχεται  η  νύχτα,  κεντημένη
με  του  φεγγαριού  το  ξέφτι  είν ΄η  πλάση
στα  μύρα  πλέει  η  αίσθηση,  ως  να  φτάσει
τα  χείλη  σου  ν ΄αγγίξει  αγαπημένη.

Μην  αποκοιμηθείς,  υποσχεμένη
η  ηδονή  σου,  ας  ξαναπλάσει
μια  Ευα  μαυλίστρα,  στο  γιορτάσι,
θα  ριγά η  ψυχή  κι  η  σάρκα  λαγγεμένη.

Κοίτα  τα  υγρά  χείλη  μου  και  κρίνε,
ντύσου  την  άφθαρτη  σου  ουσία  τον  πόθο
όλα  είναι  δικά  σου,  ΄΄εράσμιε  κρίνε΄΄,

κι  όλη  δικιά  μου  η  ομορφιά  σου  το  νιώθω,
ως  παίζει  οκνά  το  βλέμμα  σου  κι ΄αρχίζει,
της  φαντασιάς σου  η  πεθυμιά  να  σφύζει. 

   Αριστομένης  Λαγουβάρδος
   από  την  ποιητική  συλλογή
  << Το  τέλος  της  αθωότητας>>

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura