Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

27/5/16

Ο χρόνος... Θάνος Πάσχος


Ο χρόνος είναι ο καλύτερος
Αντίπαλος παίκτης στη ζωή. 
Σε αφήνει να κερδίζεις
Κάποιες παρτίδες 
Για να χαρείς.
Κρίμα να μην χαίρεσαι κι αυτές τις μικρές νίκες
Πριν φτάσεις στον τελευταίο γύρο
Που θα στα πάρει όλα. 
Εκτός αν έχεις αφήσει κάτι στην άκρη της ψυχής.

26/5/16

Αγαπημένη… Χριστόφορος Τριάντης


Αγαπημένη….
Ό,τι έχουμε δικό μας
είναι οι λέξεις μας.
Αλλά να, είναι κι οι ηλιαχτίδες του δειλινού
που σμιλεύουν τη χαρά.
Μα κοίτα….
Στους δρόμους του καλοκαιριού
ακούγονται οι φωνές τ’ ουρανού
Ίσως για μας…
Ίσως γι’ αυτούς που θα ‘ρθουν
Και εκεί στα ρήγματα της ξερής μας γης,
φωλιάζουν – ήσυχα – οι δροσερές πηγές
του πόθου.
Αντάμωσαν κι αυτές, με τις δικές μας λέξεις
Των ψυχών μας τα αγγίγματα
ξεδιψούν μες στα νερά τους,
αλλάζοντας το χρώμα των στιγμών.
Σαν λύπη φαίνονται.
Έχουν το κόκκινο φως της λήθης
και τους  λυγμούς ενός αγίου
Αγαπημένη….
Μακάρια η φύση άφησε τις μνήμες της σε μας.
Πάνω στ’ άλογα του πάθους ταξιδεύουν
Κι αλλόκοτα ντυμένες με θυμάρι στα μαλλιά,
θεϊκές υμνωδίες τραγουδούν,
ζωντανές κι άσπιλες.
Διαβαίνουν τους αιώνες, φτιάχνοντας κάστρα
για την αγνότητα, την ελευθερία.
Και τι άλλο;
Αγαπημένη….
Να, των ματιών μας η σιωπή
χάνεται μες στου χρόνου τα δέντρα.
Τζιτζίκια την παίρνουν και
τραγούδι μακρόσυρτο την κάνουν.
Μέχρι τα μονοπάτια των προσευχών μας
προχωρά, δυνατή σαν αίμα.
Οι λέξεις μας –πιστά- ακολουθούν
τους ήχους της χαράς της.
Συμφωνία αισθήσεων κι ονείρων.
Και γιατί σ’ αγαπώ;
Απάντηση του ανέμου,
καθώς χαϊδεύει τους ροδώνες των παθών.
Κομμάτια έγιναν τα τριαντάφυλλα
και οι μέλισσες πέθαναν από ιερό καθήκον
στο ωραίο, στο μυστικά ωραίο.
Το χαμένο στις κορφές των βουνών.
Όχι! Δεν χάθηκε η ομορφιά.
Ανασταίνεται απ’ τη θέληση.
Είναι η μοίρα της: τα βήματά της να γίνονται σύννεφα
και τις πέτρες της θλίψης να σηκώνουν,
για να φτάσουν στην ωραιότητα.
Αγαπημένη…
Εξαφανίστηκαν οι βαρβαρικές αλώσεις
σαν θαύμα, δεν υπάρχουν πια.
Έμεινε ο θόλος του ουρανού κατάλευκος,
όλο φως κι ελευθερία.
Κι η αγάπη;
Μέσα στα κλωνάρια των τριανταφυλλιών
καίγεται, δίχως να αφήσει τέφρα.
Σαν θεός φωτίζει τις σκιές μας,
όπως ανεβαίνουν για να συναντήσουν
τις θάλασσες του φεγγαριού.
Ανάμεσα στις σειρές των νυχτολούλουδων
περπατάμε απαλά, σαν τη πρωινή δροσιά.
Κι η ιστορία αφανέρωτη
αγγίζει τις καρδιές μας.
Αγαπημένη…
Η μοναξιά μου ταξιδέψε,
στα χωράφια της ευτυχίας,
κι ούτε ένα άνθος δεν
χάραξε το σώμα της.
Ακέρια ήρθε να σε βρει.
Απλόχερα να σκορπιστεί,
στο δικό σου τέλος,
το δικό σου άπειρο…

Νοσταλγία… - Στρατής Παρέλης

Νοσταλγία…
Απόκοτο φιλί που σου πήρα – ω ήταν που ήθελες
να μου παραδοθείς και το ήξερα- ω
τι έμεινε από μια νύχτα που αγαπηθήκαμε, πόσου πόθου
αντίκρισμα, πόσης 
φωτιάς το παιχνίδι- ω
σαν να υπήρξα ο δραπέτης από όλα, σαν
να βρήκα μέσα μου και άλλους εαυτούς,
που σ' έχασα σε νοσταλγώ 
αδιάλειπτα ακόμα..

...
Image by Vimark

Η Ελλάδα που λες...Μιχάλης Γκανάς

Η Ελλάδα που λες, δεν είναι μόνο πληγή.
Στη μπόσικη ώρα καφές με καϊμάκι,
ραδιόφωνα και Τι-Βι στις βεράντες,
μπρούντζινο χρώμα, μπρούντζινο σώμα,
μπρούντζινο πώμα η Ελλάδα στα χείλη μου.
Στις μάντρες η ψαρόκολλα του ήλιου
πιάνει σαν έντομα τα μάτια.
Πίσω απ’ τις μάντρες τα ξεκοιλιασμένα σπίτια,
γήπεδα, φυλακές, νοσοκομεία
άνθρωποι του Θεού και ρόπτρα του διαβόλου
κι οι τραμβαγέρηδες να πίνουν μόνοι
κρασάκι της Αράχωβας στυφό.
Εδώ κοιμήθηκαν παλικαράδες,
με το ντουφέκι στο ’να τους πλευρό,
με τα ξυπόλητα παιδιά στον ύπνο τους.
Τσεμπέρια καλοτάξιδα περνούσαν κι έφευγαν,
κελίμια και βελέντζες της νεροτρουβιάς.
Τώρα γαρμπίλι κι άρβυλα
σε τούτο το εκκοκκιστήριο των βράχων
κι οι τραμβαγέρηδες να πίνουν μόνοι
κρασάκι της Αράχωβας στυφό.

24/5/16

ΚΑΤΑΔΙΚΗ - Χριστόφορος Τριάντης


Έσπασαν τα μάτια απ’ τον πόνο
και τα κομμάτια τους σαν αρχαία όστρακα ,
έπεσαν στο χώμα .
Έτρεξαν οι άπτερες θλίψεις
και στα χέρια τους τα πήρανε .
Ετοιμάστηκαν χορούς να στήσουν ,
τιμώντας την Ανάγκη .
Τη θεά που σβήνει τη χαρά ,
σαν τολμήσει και την ομορφιά σιμώσει .
Αλλά θαμπωμένες απ’ τους άχρονους  νόμους
του σύμπαντος ,
τη  διαταγή της προθεϊκής αρχής  εκτελέσανε :    
τη λέξη που ‘χαν τα κομμάτια  
-χαραγμένη - στις δακρυσμένες  παρειές  τους ,
να διαλαλήσουν ,
μέχρι των αγγέλων τα φρούρια .
Όνομα γυναίκας ακούστηκε ,
που  κέντησε της λύπης τα σπλάχνα ,
όμορφο σαν τη σιωπή της νύχτας ,
αιώνιο σαν την καταδίκη μου …

22/5/16

Κάτι φορές η πραγματικότητα γεμίζει θραύσματα ονείρων - Στρατής Παρέλης

Κάτι φορές 
η πραγματικότητα γεμίζει θραύσματα ονείρων- 
και τότε
είναι καλά να ζεις, να τρυγάς 
το σταφύλι του έρωτα-
ένα βήμα την κάθε φορά- ώσπου
να γίνει η αγάπη ένα μεγάλο σκαλοπάτι που επάνω του
θα σταθείς να αγναντέψεις προς την ευτυχία..
Κάτι φορές 
η πραγματικότητα ανθίζει όνειρα, μοσχοβολάει
και γίνεται ένα τραγούδι παράξενο 
αστεριών
από την μέρα
που ξυπνάει, 
τραγουδισμένο για σένα!

..
Aπό την Ποιητική συλλογή : ΣΩΜΑΤΑ ΑΝΘΙΣΜΕΝΩΝ ΙΔΕΩΝ..

"Όταν γράφω ποίηση" : Χριστόφορος Τριάντης


Όταν  γράφω ποίηση,
ξεχνώ τη γεωγραφία των ιδεών
και ταξιδεύω στις λέξεις.
Όταν  γράφω ποίηση,
δεν υπάρχει ο κόσμος,
παρά το άγγιγμα του τέλους
και το αγκάλιασμα της μοναξιάς  .
Όταν γράφω ποίηση,
ανασκολοπίζω τη χυδαιότητα
της ύπαρξης, την ειμαρμένη
της ωριμότητας.
Όταν γράφω ποίηση,
μένω στάσιμος,
δεν ξεφεύγω απ’ την πραγματικότητα .
Όταν  γράφω ποίηση,
δεν προχωρώ
στέκομαι ακίνητος, προσηλωμένος
στις εικόνες της μνήμης .
Όταν  γράφω ποίηση,
δεν υπάρχει νοσταλγία,
παρά ο θάνατος μασκαρεμένος
σαν παιδί.
Όταν γράφω ποίηση,
παραμερίζω  τη λέξη ελπίδα
και τη σκέψη μεγαλώνω, 
μέσ’ απ’ του λυκόφωτος
τα βήματα.
Όταν γράφω ποίηση,
θέλω να ’ναι νύχτα,
η μέρα είναι βασίλισσα της αγέλης
και εγώ είμαι δούλος 
της βαθιάς σιωπής,
που βγαίνει απ’ τα ποιήματα
του κόσμου…

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura