4/3/15


Κάθε που νυχτώνει

μια σκιά παίζει κρυφτό μαζί μου.

Μπαινοβγαίνει μέσα απο τοίχους,

ανακατεύει χαρτιά, στίχους,

παίζει με λέξεις σαν μικρός μαθητής

μπροστά σε μαυροπίνακα.

Φωνή παιδική,σκανταλιάρικη

γεμάτη μια εκλειπούσα αθωότητα.

Κι ύστερα εμφανίζεται 

χαμογελαστή μπροστά μου.

Μα ναι,την γνωρίζω καλά

αυτή τη μορφή.

Είμαι εγώ,

είναι ο εαυτός μου.

Ένα μικρό παιδί που κρϋβεται

χρόνια τώρα στα σπάργανα της ψυχης μου.

Ένα παιδί που τα μαλλιά του γκρίζαραν

παίζοντας παιχνίδια της ζωής.

18/2/15

Χάθηκε η μαγεία....Tάσος Σταυρακέλης




Χάθηκε η μαγεία βιασμένη απο

τον αδηφάγο ρεαλισμό,

πήρε τη γυάλινη σφαίρα της

και κρύφτηκε στο έρεβος της νύχτας.

Τα θαύματα τρόμαξαν κι αυτά.

Χάθηκαν στην τρύπα του λαγού

μαζί με την απροσανατολισμένη Αλίκη

που ακόμα ψάχνει μια διέξοδο να βρεί.
...
Tάσος Σταυρακέλης

11/2/15

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ! - Στρατής Παρέλης

  
ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ!
             
Α

Όλα που το χαμόγελο σου μου τα εξήγησε
και το χέρι μου που άγγιξε το μεσημέρι
τον ύπνο σου απολιθώθη’.

Τώρα μονάχα φευγαλέος άνεμος του δειλινού
σταλάζοντας από τους ουρανούς γιατί το θέλησα έτσι
ο πόνος της ανάμνησης

Και μ’ ένα όνομα στα χείλια της η παρακεί
η θάλασσα «Ευαγγελία!»

και «Δόξα σου!»

Ύστερα πάλι
φωνές απ’ τα βαθιά της μέρας που ακόμη υποφέρει
στο ψυχομάχημα…

«Η καλοσύνη αν ανθίζει μες τον κήπο της αγάπης είναι!»

Β

Σε ήθελε η ψυχή μου!

Μετά που είχα μιλήσει όλες πια τις γλώσσες
των λουλουδιών και ό,τι άναβε γυρογυριά για να σε υμνήσει
το πήγαινε στην θάλασσα εν αεράκι
φτασμένο από μέρη της παράδεισος!

Εκεί οι άγγελοι που μάχονταν να σε μαθαίνουνε
τι η ζωή και ποιός και από πού διατάζει
για την αθανασία..

«Η αγάπη που ‘ναι του καιρού αυτού… σου λέγανε
….έξω – κανένας νόμος δεν τηνε ορίζει

και μέσα στον δικό της κήπο αν την πιστέψεις μοναχά
θα δεις ν’ ανθίζει η άνοιξη την μουσική της-

Μια άνοιξη ζωή αιώνια!»


  Γ

Μιλιά με δυο φωνήεντα γλαυκά 
μέσα στην απεραντοσύνη της ημέρας
και όταν ωρίμασε το απαγορευμένο φρούτο για να πέσει
αμάρτησε ο άνεμος…
Μου ‘φερνε ένα όνομα από μακριά, μια αναγγελία!

Το φως που τύχαινε για να ναι
της ζωής μου αυτής και όμως
τόση η λάμψη του που και την άλλη μου ζωή φωτίζοντας..

«Καλημέρα» της μέρας του Ιούλη ύστερα που περπατήσαμε
συλλογισμένοι πλάι στην ακρογιαλιά

και φυσούσε μαντοσύνες σ’ ένα στριφτό κοχύλι
απομέσα του και ακουγόταν το άπειρο
η αύρα η χαρμόσυνη:

Μουσικές μεσημεριάτικες για φιλιά
γιορταστικά-

και η γιορτή ένα όνομα:
«Ευαγγελία!»


Aπό την Ποιητική Συλλογή 
του Στρατή Παρέλη 
"ΠΑΥΣΙΛΥΠΟΝ"

Στην πνιγμονή των κραυγών.... - Τάσος Σταυρακέλης

Στην πνιγμονή των κραυγών
χάθηκαν οι λέξεις μου τώρα.
Αβοήθητο αυτό το σ' αγαπώ
χάθηκε στην άβυσσο της αδιαφορίας.
Βλέπεις, τα όνειρα του έρωτα
απαιτούν θυσίες αλλιώς
μένουν αιωνίως αιχμάλωτα
των δικών τους ονειρων.
Σε αφήνουν μόνο,
να σκάβεις τάφους απωλειών
απο ονειροπαρμένες πτώσεις
και αζευγάρωτες μοναξιές.
Σε έκλεισα τώρα 
στο κιβούρι της λήθης.
Μα φοβάμαι, φοβάμαι πολύ.
Μήπως ο αντικατροπτισμός σου
στοιχειώσει τώρα τις νύχτες μου.

5/2/15

Ενδοσκοπόντας... Σταύρος Βαρβέρης



Ενδοσκοπόντας, οσφράνθηκα το γιασεμί του έρωτα
και μια Αφροδίτη το πότιζε αυγή να μεγαλώσει.
Ο κόσμος είπα- μετρά με σκότος τα έργα του
κι εγώ στην ίδια μοίρα έγκλειστος,
απολογούμαι στην ποίηση.
Δίχως έρωτα προς τον ήλιο, το χαμομήλι ,
ποτέ δεν θ' άνοιγε τα φτερά του.
Δίχως έρωτα τα χρώματα θα αναζητούσαν τ' όνομά τους
και ο Μάης μια άνοιξη,
ο Αύγουστος μια ακρογιαλιά να λούει το σώμα του 
και ο Σεπτέμβρης τη μελαγχολία του.
Το κόκκινο! Το κίτρινο! Το βαθύ γαλάζιο! Το πράσινο!
Όλα με φως και έρωτα καμωμένα,
σαν αυτό το ρόδι μέσα μου
που παλεύει με τον θάνατο.

1/2/15

Σκηνικό του βυθού.. Στρατής Παρέλης


Ταξιδεύω σαν τρελός ενώ
όλα γύρω μου φλέγονται    και το δάσος
γεμίζει με τα σχισμένα μου ποιήματα  και ακούει
τις ψιθυριστές φωνές μας, την ώρα
που η σάρκα νοστιμεύεται η μία την άλλη,    στέλνοντας
τα επιφωνήματά της, ως το κατώφλι της χλόης.

Είναι ένα σκοτεινό στούντιο που ηχογραφεί
τα πάντα: οι φωνές των πουλιών
ζαρώνουν πα' στις παρτιτούρες
των ωρών   και η μουσική ξεχύνεται,    σαν
από τους κορμούς των δέντρων, δοξαστική
και ανατολική,   μέδουσα
που κολυμπά  στον βυθό του μυαλού..

Μετά,
τα πάντα σιωπούν. Χύνεται
ένα σκοτάδι μαβί. Το πιάνο μου
εγκαταλείπει το ντελίριό του και
είναι ένα ναυαγισμένο σκαρί  που σαπίζει
μέσα στον φωνακλάδικο σκοτάδι της νύχτας.

Σε σφίγγω στην αγκαλιά μου και με απορροφάς
σαν βδέλλα διψασμένη που θα θελήσει
να επιστρέψει στο φως..

Από την ποιητική συλλογή
του Στρατή Παρέλη :"ΕΣΤΙΝ ΚΑΛΛΟΣ..."

29/1/15

I n t e r m e z z o - Νικόλαος Νεράντζης

Η εικόνα είναι έργου του ποιητή,Νικόλαου Νεράντζη
...
Πού να ’σαι τώρα, τί να γίνεσαι, τί ν’ αγαπάς.

Ποιός στο κόρφο σου βρίσκει remezio
για ποιόν δακρύζεις, για ποιόν τις νύχτες τραγουδάς.

Στης πόλης τα φώτα βρίσκω την αιτία
και στο κύμα του γιαλού την πυρκαγιά,

ο έρωτας δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία
μα ο μέσος όρος από την κουβέρτα στ’ αμπάρι
και η άγκυρα που μ’ έπνιξε στα αβαθή της καρδιάς.
...

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΝΕΡΑΝΤΖΗΣ
ΠΟΙΗΜΑΤA
Συλλογή Α΄- 2012

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura