13/8/13

Για όσο υπάρχω - Νίκος Απόμακρος



Αφιερωμένο 
στον άγγελο που μέσα μου φύλαξα
στην ψυχή των κριμάτων.
Είχε χαμόγελο φτιαχτό 
από πούδρα θανάσιμα λευκή
και στα χείλη κραγιόν 
τη σκουριά των κερμάτων.

Στο μακιγιάζ το γοτθικό
είχε συνήθως κρυμμένα
έναν κρότο που σώπασε
ένα δάκρυ δειλό
ένα βλέμμα κενό
κι ένα φτερούγισμα που κόπασε

" Είσαι", της είπα, "ότι είχα, 
ότι έχω κι ότι θα’χω"

"Υπήρξα", απάντησε, "μα δεν θα υπάρχω"
και μ’απόγνωση περίμενε απάντηση.

Ειν' αργά τώρα πια, το ξέρω
κι όμως ξαφνικά χαμογελώ

"Υπήρξες κι όσο υπάρχω θα υπάρχεις, 
όμορφή μου ανάμνηση".

16/5/13

Οι ψυχές και οι αγάπες - Απόστολος Μπουλασίκης
















Τίποτα στο κόσμο δεν τον νοιάζει
παρά μόνο το μυαλό του ανοικτό να μένει
μέσα στην αδράνεια τρομάζει
ξαναβλέπει στη φορμόλη την ψυχή σβησμένη
κόβει το κορμί του και το θάβει
σε νερό και σε φωτιά να χωριστεί

Στους δεκάξι παγωμένους εφιάλτες
κάτι απρόσωπα λαμπάκια της νυκτός δανείζει
σ' άνυδρους ανέραστους αντάρτες
στοιχειωμένος σε μια εθνική οδό που πήζει
βρίσκει την αχτίδα π' απομένει
και μαζί της τη φυγή θα μοιραστεί

Οι ψυχές και οι αγάπες
σιαμαίες αυταπάτες
όμοιες σαν άσπρα πλήκτρα
σαν φωτάκια μες τη νύκτα
βρίσκουν σώματα παρθένα
στη συνήθεια πουλημένα
με φιλιά τα εξαγνίζουν
τους χαρίζονται

Τούτος ο αρχέγονος ρυθμός των Αφρικάνων
κάτι από μπάλο Συριανό θυμίζει
ανθρωποθυσία στους θεούς των ηφαιστείων
σαν αναπαραγωγής βωμό γυαλίζει
κράτησε αγάπη μου για λίγο την πνοή σου
κλείσε όλη τούτη τη στιγμή σ' ένα φιλί

Κοίταξε τριγύρω τα Μετέωρα πως πέφτουν
μπάλες από χιόνι μείνε ζωντανή ακόμη
κρίνε με σαν άνθρωπο που ψάχνει την ψυχή του
κι άμα τον γουστάρεις θα σου πω συγγνώμη
είναι κάτι μήνες που φιλοξενώ τον τρόμο
κι έχω ανάγκη να με βλέπεις σαν μωρό παιδί

Αχ μωράκι σαστισμένο
μέσα στο μυαλό σου ξένο
τι να πρωτοτραγουδήσεις
και ποια πόρτα να κτυπήσεις
να σου πω για να σε πείσουν
στα μετάξια να σε ντύσουν
να φανούν λευκά δοντάκια
μες το γέλιο σου

Χίλιες και μια νύχτες ανοιχτά της οικουμένης
αλυσοδεμένος πολικός αστέρας
άφηνα τους άλλους να μιλούν για μένα
και φοβόμουν μη με δει το φως της μέρας
τα χαμένα χρόνια θα τα πάρω πίσω
φτάνει που και που να λες ακόμα σ' αγαπώ

Κόκκινος ορίζοντας τα χρόνια π' απομένουν
κάνε το σινιάλο να σε βρει ψυχή μου
πρόσωπα λιμάνια κράτησε τα "φεύγουν"
πάρε με αγκαλιά και κράτα με μαζί σου
βιντεοταινίες η ζωή που είδα
του άστεγου του νου μου η πατρίδα είσαι εσύ

Αχ αγάπη μου αγάπη
διαμαντάκι μες στη στάχτη
και νησάκι που `χει φάρο
ένα μεθυσμένο γλάρο
γύρω σου που φτερουγίζει
τ' όνομά σου συλλαβίζει
σημαδεύει τη ματιά σου και αφήνεται

17/4/13

Άχτις - Νίκος Απόμακρος














Εδώ
κλειδωμένος ακόμη εδώ
μου λείπω
μα κάποια στιγμή
κάποια ωραία στιγμή
θα βγω, θα με βρω,
σε μια γωνιά τυχαία
θα μ' απαντήσω
σα δάκρυ θα κυλίσω
ανάμεσα στα μάτια
κι οι αχτίδες τ' άχτι τους θα βγάλουν
στην ακίνητη σκιά ενός δραπέτη

προς το παρόν στο κελί ξεφυσώ
κι η σκόνη χορεύει στον ήλιο
για σκέψου
δεν είναι που ίσως δε θα με δεις ποτέ
μα που ίσως ήδη με έχεις ανασάνει

10/4/13

Στέκω... Νίκος Απόμακρος

















-Στέκω-


Ακούγεται παράξενα όπως οτιδήποτε αόριστο και περιφραστικά απερίγραπτο.
Αφουγκράσου

Ακούγεται σαν αντίδραση, σαν ηχώ, με περιέργως παροπλισμένη περηφάνια

μα ακόμη απειλητικό, διαμορφωμένο ως ασυμμόρφωτο.

-Στέκω-

Όχι Στέκομαι. Γιατί τίποτε πια παθητικό. Η άγρια μόνο όψη μιας άποψης
που όσο την καταδιώκεις τόσο περισσότερο ριζώνει Εδώ.


-Στέκω λοιπόν και θα στέκω-

Με τόση εμπάθεια όση κι απάθεια. Με ανάστημα. Είτε μεγάλο είτε μικρό. 
Με ένα κάποιο ανάστημα.

Σ' έναν κόσμο που δεν στέκει οτιδήποτε στέκεται

-Στέκω-
Ακόμη κι όταν δεν στέκομαι, όντας γονατιστός ή κι όταν σέρνομαι.
Στέκω ρε φίλε, στέκω, δηλαδή... Αντιστέκομαι!

Ναι, αυτό είναι! Αυτό πρέπει να είναι. Αυτό θα ήθελα να είναι......



Στέκω...

Μα ίσως τελικά απλά να κοντοστέκομαι. Να κοιτώ με πλήρη απάθεια
έναν κόσμο ανόητο. Κόσμο δαιμονισμένο από λίγους ευδαίμονες.

Ίσως τελικά απλώς να κοντοστέκομαι 

αποβλακωμένος απ' την τεράστια οθόνη τηλεόρασης 
που ευφυέστατα στήσανε μέσα μου.


Στέκει.


Πηγή.http://apomakros.blogspot.gr/

7/2/13

Σκοτάδι Γυμνός - Μάνος Σμαργιανάκης
















Σκοτάδι γυμνός
σε δωμάτιο ξένος
δε βρίσκω το φως
γκρίζο μέσα μου
νιώθω μισός

σκοτάδι γυμνός
σε δωμάτιο ξένος
δε βρίσκω το φως
μ' έχει ξεχάσει κι ο Θεός

πού να 'σαι εσύ
που είσαι τώρα κρυμμένη
μισή ζωή
από το χρόνο έχω ήδη χαμένη
η λογική
που μ' αδειάζει το σώμα
...άδεια Ψυχή
η λογική
που τα βράδια σωπαίνει

μονάχα στα όνειρα
σε βρίσκω ξανά.


3/2/13

...Νίκος Απόμακρος

















Ο καμβάς έμεινε επιτέλους άδειος.

Έσβησα και την τελευταία μανόλια.
Έμεινε μονάχα η υπογραφή, κάτω δεξιά,
σαν υπόσχεση, που, αν και δεν είχε πια κανένα νόημα,
τηρήθηκε, προσπαθώντας να έχει μερτικό στο όποιο ενδιαφέρον.

Έτσι σχεδόν λευκό άφησα τον καμβά να σαπίζει στο υπόγειο.
Μάλλον επειδή η σκόνη θα τον ζωγραφίσει καλύτερα.
Καλύτερα από μένα, καλύτερα απ' τον καθένα.
Η σκόνη ξέρει από Όλεθρο, από Αστάθεια, από Ελευθερία.
Γιατί αφήνεται ολότελα. Αιωρείται ή ξαποσταίνει.
Κάποιες φορές ταξιδεύει από Ανάσα σε ανάσα,
ανασηκώνεται μ' ένα τραγούδι, ακουμπά σε μια θεωρία,
σκεπάζει τη ψυχή μας ολότελα κάποια βράδια.

Ναι.
Η σκόνη ζωγραφίζει καλύτερα απ' τον καθένα.
Το χτες, το σήμερα, το αύριο. Την πάροδο του Χρόνου.
Ίσως η σκόνη να είναι το πραγματικό παρελθόν
και το μοναδικό μέλλον κάθε πράγματος.
Από μια ιδιαίτερα παράδοξη οπτική Γωνία,
που θα 'παιρνα όρκο πως είναι αληθινή.

(Για το λογοτεχνικό παιχνίδι "Αποχρώσεις" στο α33)

Πηγή.http://apomakros.blogspot.gr/

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails