Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

24/9/16

ΑΣΗΜΕΝΙΟΣ ΚΑΠΝΟΣ - Βασιλική Δραγούνη

Από μακριά μοιάζει σαν ασημένιος καπνός
σε καθαρό φθινοπωρινό ουρανό,
ένας ήχος κουδουνιών
-σαν φλάουτο
συνοδεύει το ρυθμό του ανέμου μέσα απ' τα δέντρα,
σκιές τρεμίζουσες ακολουθούν τα βήματα. 
Ποιος χορεύει;
Δεν απαντάς...

Εκπέμπεις διαφορετικές νότες 
στην  αόρατη τροχιά σου,
ο νους σου ταξιδεύει
στο όνειρο της χθεσινής νύχτας: 
μια περιπλάνηση στο  σιωπηλό δάσος 
των αυτόχειρων προσδοκιών.
Όλοι όσοι γνώριζες ήταν εκεί
κανείς τους όμως δεν μιλούσε...

Πρόσεξε τα όνειρα.
Ακολούθησε απλά
το ρεύμα του καιρού,
τον ήχο του φλάουτου,
τον ασημένιο καπνό μιας φθινοπωρινής γιορτής 
που ανυψώνεται
στο φως που τραγουδάει τα βήματα...

23/9/16

ΕΛΕΓΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - Xριστόφορος Τριάντης

Ο πόνος στάθηκε
στις ανηφοριές του χρόνου,
σαν ιππότης καβάλα στ’ άλογό του.
Κι οι δρόμοι γέμισαν θλίψη .
Άλλο δεν ξέρουν οι μάρτυρες
παρά να διαβαίνουν
τις γέφυρες της μνήμης
και λέξεις να θυσιάζουνε
στη σιωπή .
Άλλαξαν οι καιροί
στου φεγγαριού τ’ ακρογιάλια
και οι σεληνολάτρες κουράστηκαν
να περιμένουν
της Ιστάρ την ευλογία .
Τώρα τα ουράνια σημάδια
ταξιδεύουν
στα όνειρα των νικημένων,
μοιάζουν με λάμψεις
νεκρών πυγολαμπίδων.
Ο χρόνος στροβιλίζεται
γύρω απ’ τις ομίχλες του χάους,
μια αλυσίδα που δένει
την τρέλα με τον
τον θάνατο.  
Να , όμως ξεκίνησε το προσκύνημα στην ομορφιά
κι άρχισαν οι φωτιές
στους  ναούς του Ήλιου.
Οι φλόγες
σκαρφάλωσαν στα καμπαναριά ,
κερένιες γλώσσες
μέσα από αρχαίους τάφους .
Τραγούδια λένε για 
λευκοδράκοντες και χρυσαετούς.
Στις ακροπόλεις αντηχούν οι κραυγές
των  αμαζόνων
και στα παλάτια των παθών
οι τροβαδούροι ακόμα προσμένουνε
 τους αγγέλους, 
την αγάπη   να λυτρώσουνε.
Οι φύλακες του κόσμου
άνοιξαν – αίφνης –
τους δρόμους του Θεού
κι ακούστηκαν οι προσευχές
από αγίους και πολεμιστές .
Ζουν ακόμα οι Τιτάνες
στο κέρατο της γης .
Μα , η λύπη χάραξε ανεξίτηλα τα πρόσωπά τους .
Οι κριτές   – πάντα – ήταν  σκληροί 
με τους αδικημένους .
Αλλά κάποιες φορές σαν ιερή λιτανεία
ένας θίασος δικαίων  διαβαίνει 
το σύμπαν, δίχως πυξίδες και ημερολόγια .
Ναι !  Οι Τάρταροι  φοβήθηκαν τους ήχους
των κόκκινων τυμπάνων
και δεν ανεβάζουν πια αθώους
στις αγχόνες .
Αγκομαχούν να βγουν από την ιστορία
μαζί με τους χυδαίους. 

20/9/16

ΛΑΙΛΑΠΑ - Βασιλική Δραγούνη


Κοντά στο τέλος της ιστορίας
μπορούσα να αντικρύσω τη λαίλαπα να μαίνεται
στις κορυφογραμμές. Και τον αέρα,
σαν γκρι πέπλο να εκτινάσσεται
στον άπειρο χώρο. Σαν πλοίο φάντασμα,
να καταποντίζεται από τα νέφη του καπνού
στην πύρινη θάλασσα της λήθης.

Προσπάθησα σκληρά να ολοκληρώσω την  ιστορία
πριν να είναι αργά. Δεν ήμουν γενναία.
Μπορούσα να δω τη σκιά μου στο έδαφος
σαν αναδυόμενο καπνό. Σκέφτηκα να φύγω, μα
δεν μπορούσα να αφήσω τη σκιά μου μόνη.  
Όμως η λαίλαπα σε λίγο θα με προσπερνούσε...
Δεν περίμενα το τέλος της ιστορίας.

Η ιστορία έμεινε ημιτελής
σαν εγχάραγμα της μνήμης στο συνειδητό μου,
μια μυθολογία αγιοποιημένη από τα χθες,
υπαινιγμοί ανυπαρξίας, ψίθυροι δίχως τέλος.
Μόνο η λαίλαπα εξακολουθεί να μαίνεται, καθώς οι στάχτες πέφτουν
από τον ουρανό, καθώς και ο ωκεανός μετατρέπεται
σε σκόνη κοσμική και σε κρυστάλλινο αφρό ομίχλης.

Βασιλική Δραγούνη

11/9/16

"Τα θαύματα του ερχομού σου" - Χριστόφορος Τριάντης

Αιώνες σε περίμενα
στο χωράφι με τις παπαρούνες,  
κοιτώντας τις πορείες των ξωμάχων
στους  ζεστούς δρόμους του μόχθου. 
Πανοπλίες άλλαζα παλεύοντας
με τις αστραπές του φόβου στα δάση των λυγμών.
Κι ύστερα έτρεχα στα σκιερά ποτάμια,
καίγοντας τα σκιάχτρα του πόνου .
Στους λόφους  με τ’ αγκάθια ξερίζωνα
τις φωτιές του χρόνου να μην νικήσουν
της αγάπης τα μυστικά .
Τις νύχτες τις σκιές των ονείρων είχα συντροφιά
και σαν έφτανε η χαραυγή
με γεύσεις φευγαλέας χαράς σαρκώνονταν
κι έφευγαν απ’ τα παραθύρια του φωτός,
Αλλά ατρόμητη γυναίκα
ήρθες ένα δειλινό μελαγχολίας.
Παραμέρισα τα λιθάρια της ελπίδας ,
τους φράχτες της ντροπής
και τα τριαντάφυλλα του κορμιού σου αγκάλιασα.
Και να περήφανη γυναίκα άρχισαν τα θαύματα
ουρανού και γης.
Βοές απ’ τις βελανιδιές των μαντείων
έντυσαν τον δρόμο μας .
Τα αεράκι απ’ τους μακάριους  λειμώνες
 χάιδεψε τα πρόσωπά μας,
στάζοντας λίγη αθανασία στις καρδιές μας.
Των πουλιών οι ανάσες σκέπασαν
τις ψυχές  μας  
με χαρά και ψιθύρους μνήμης.
Ω , οι υμνωδίες των αστεριών ξαστέρωναν
τις λέξεις μας
και τραγούδι γίνονταν στα ρυάκια με τις  λυγαριές.
Τότε ένα παιδί βγήκε από τους  μελισσώνες
και ζωγράφισε τον κόσμο μας.
Δώρο του Θεού για μας
Αγαπημένη γυναίκα ….

4/9/16

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΛΟΦΟΣ - Βασιλική Δραγούνη

Υπήρχαν εκατοντάδες άνθρωποι
πάνω στον κόκκινο λόφο,
που στέκονταν αγναντεύοντας
το πεδίο της καταστροφής.
Ήταν κάτι που με βρήκε απροετοίμαστη.

Δεν μπορούσα να επιστρέψω, ο δρόμος ήταν δύσβατος,
τμήμα του ουρανού παγιδευμένο σε ανταύγειες φθινοπώρου
κι εγώ να ταξιδεύω εκεί, πάνω σε δυο φτερά χελιδονιού
διαρκώς ταλαντευόμενη μεταξύ αλήθειας και πλάνης,
μεταξύ ελπίδας, που δίνει υπόσταση στο όραμα
και τρόμου, που αδράχνει τα μελλούμενα,
μεταξύ λογικής, προσηλωμένης στων καιρών τα μηνύματα
και παραφροσύνης, υποταγμένης στη βουλή του πάθους,
γεμίζοντας ένα κενό στην ψυχή που έκανε θόρυβο
σαν ανεμοστρόβιλος.

Πετούσα πάνω από  ένα πεδίο συντριμμιών
που κάποτε ήταν κήπος
-συνήθιζα να περπατώ μέσα σ' αυτόν αναζητώντας το οικείο φως,
θαυμάζοντας τα περίτεχνα κιγκλιδώματα
και τα αδιέξοδα του λαβυρίνθου
που στοίχειωναν τις μνήμες των άλλων
ανυποψίαστα
προσπαθώντας να περιφράξω τον εαυτό μου
από βέβηλες επιδρομές,
πιστεύοντας ότι μπορώ να ακούσω τις ψυχές που αναχωρούν
από πράγματα άνευ σημασίας, αντικείμενα πεσμένα από τις τσέπες
του χρόνου, θλιβερά κατάλοιπα αρχαίων ιστοριών.
Η φωνή μου αδύναμη,
επικαλείται οντότητες χωρίς όνομα
μα παρασύρεται από τον ανεπίστρεπτο άνεμο
του παρελθόντος.

Στριφογυρνώ στον ύπνο μου με απόγνωση,
παλεύοντας να αποδιώξω της λήθης το ψέμα.
Τίποτα δεν είναι πειστικά πια.
Εγκαταλείπω κάθε προσπάθεια
και επιστρέφω ως θεατής
στον κόκκινο λόφο.

Βασιλική Δραγούνη

3/9/16

Εισαι εκει...Στρατής Παρέλης

Εισαι εκει λοιπον
Η μερα σε αποφλοιωνει
Εκδυεσαι καθε ρουχο του ερωτα.
Το στηθος σου μενει να πυρπολει τον παραδεισο.
Χρωματα στην ιλαρη προσευχη που ανεμιζει.
Λειπεις αλλα εισαι εδω μεσα στα παθιασμενα μπρατσα μου.

2/9/16

ΛΕΥΚΟΙ ΛΥΚΟΙ - Χριστόφορος Τριάντης

Στον δρόμο με τα  πληγωμένα δέντρα
σωρός μαζεύτηκαν οι πέτρες
της μνήμης.
Στις άκρες τους σκουριάζουν – αιώνες –
οι ψυχές των σκοτωμένων
( άτιτλο επεισόδιο των Ωρών) .    
Και ψηλά στα μαντριά του πένθους
οι λυγμοί της θλίψης καρφώνουν
τους  προσκυνητές , καθώς πορεύονται
για να προσευχηθούν στο Φως .  
Μα , οι αρχηγοί τους  έχουν
στις πλάτες τους στερεωμένα
κοντάρια  με ακτίνες λέξεων και συναξάρια
αγιασμών .
Σημάδια άφθαρτης απόλυσης ψυχών
στις ζυγαριές της Νέμεσης .
Στις παρόδους , οι κύκλοι του χρόνου
αλώβητοι μένουν  απ’ το πεπρωμένο
( λύτρωση των στιγμών ),
μνημεία βαθιάς χαράς
για τους πανηγυριστές του φωτός . 
Να , στα ματωμένα καλντερίμια
οι προπομποί φτάνουν – γρήγορα -
και στις πύλες των αόρατων πολιτειών
στεφάνια αιωνιότητας κρεμούν,
ασπίδες που την τύχη εξορίζουν
να μην μολύνει την αρετή .
Στα βουνά της φωτιάς
λάμπουν  τα νεογέννητα σύννεφα,
φρυκτωρίες χρωμάτων  
στους ορίζοντες τής ομορφιάς . 
Από μέσα τους προβάλλουν  οι λευκοί λύκοι ,
την πομπή χαιρετούν ,  
δίχως φόβο κι αρνήσεις .
Φύλακες είναι –πια- των πορευομένων
σαν ανεβοκατεβαίνουν
στα ξωκλήσια των αστεριών
και της αλήθειας .

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura