Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Ζίγκμουντ Φρόυντ

29/6/16

Η ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ - Χριστόφορος Τριάντης

Και να ο ποιητής
πάνω στο φορείο της ζωής
προχωρεί ( κατόπιν διαταγών των πραιτόρων  )
στην οδό της Αθλιότητας του κόσμου.
Ω , χυδαίες γυναίκες τον χλευάζουν
απ’ τα χαμόσπιτα της ακολασίας
κι άλλες από ψηλότερα σημεία
εκτοξεύουν αλαλαγμούς αχρειότητας ( εναντίον του ),
με προστυχιά και μίσος .
Οι γριές κατάρες γυροφέρνουν
στα καπνισμένα παράθυρα ,
σαν στρίγγλες σε συμπόσια δαιμόνων.
Μα κι οι γέροι , έμπλεοι αρρώστιας και σκοταδιού
απ’ τις  τρύπες τους βρώμικα λόγια αραδιάζουν
στις άκρες του δρόμου.
Τον ποιητή φθονούν έως θανάτου.  
Μέσα απ’ τα μαντριά της παρακμής
οι αργολόγοι της ηδονής
προβάλλουν  τα σαπισμένα τους αισθήματα
κραυγάζοντας    : ήρθε το τέλος σου !
Τα παιδιά  όμως που ‘ναι
του  ποιητή οι αχθοφόροι
την πορεία συνεχίζουν,
δίχως ταραχή και φόβο.
Το φορείο της ζωής έχει δρόμο ακόμα.
Ξαφνικά ο ποιητής τα μάτια του
σκεπάζει μ’ ένα λευκό μαντίλι.
Ο ζόφος σμίγει – αδιάντροπα - με τη λαγνεία
στους στάβλους της αθλιότητας.
Και τα στόματα άλλο δεν κάνουν
παρά να εχθρεύονται τον στοχασμό.
Δεν έχουν θέση οι θεοί κι οι ποιητές
στην οδό του κόσμου.
Οι ασεβείς έχουν την πρωτοκαθεδρία
με λέξεις και χειρονομίες κυκλώπων
υπερασπίζονται την αδιαντροπιά.  
Γελούν  σαν αντικρίζουν
τα  φεγγάρια της αθλιότητας
να βρωμίζουν τον ουρανό της ομορφιάς  …

Χριστόφορος Τριάντης  

24/6/16

Δεν υπάρχουν λέξεις - Χριστόφορος Τριάντης


Δεν υπάρχει κάτι άλλο
για να γράψω (χάθηκαν ή γράφτηκαν όλα)
Εκεί στις σιωπές της λειψής -πια- μέρας
και της ανέραστης νύχτας
στέκεσαι Εσύ,
αόρατη και γυμνή
Με τα θλιμμένα μάτια σου
σαν άγραφο χαρτί
που αρνείται το μελάνι της ψυχής μου
Δεν γράφω άλλες λέξεις
Τη μοναξιά θα ζωγραφίσω,
δίχως χρώματα
Και τη σιωπή σου,
όπως κουρνιάζει
μες στα σεντόνια
του δολοφόνου χρόνου…

Credit Image to Vimark

22/6/16

ΙΣΚΙΟΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ - Βασιλική Δραγούνη


Ό, τι κι αν είπα, ήταν τα λόγια μου.
Μπορεί να μην είχα πρόθεση να τα πω
αλλά το χάσμα υπήρχε
και η καρδιά απάντησε – σαν ίσκιος λησμονιάς.

Δεν έχω στ’ αλήθεια παράπονο 
δεν αναμένω ένα θαύμα
ή κάποια ανταπόκριση 
απ’ τον βουβό καθρέφτη μου.

Πέθανα στη συνέχεια, σε μια οργή τόσο όμορφη
που πήρα σαν ένα μάθημα ζωής
- μια σύντομη ανάπαυλα από τον φόβο
της απόλυτης ουδετερότητας.

Όταν η σιωπή δεν λειτουργεί 
όταν η υπομονή δεν λειτουργεί 
όταν ψέματα και αλήθειες είναι κολλημένα μαζί 
σαν μια επεξήγηση, οι λέξεις μπλέκονται μεταξύ τους

αθροίζοντας τόσο επιδέξια τα αινίγματά μας με μηδενικά 
- παρά τις επιπτώσεις της οργής,
της σιωπής τον απόηχο, τόσο αυτάρεσκα εξαγνισμένο
που γίνεται ηχείο του ατέρμονου κενού.

Βασιλική Δραγούνη

Δημήτρης Π. Κρανιώτης:Πυρετός

Μνήμες άναψαν κεριά,
λιώνουν τον πυρετό σου,
τρέχει η ζωή 
για να κρυφτείς
(δεν θες να την κοιτάξεις),
φυσά στα μαλλιά σου 
η ξενιτιά 
γεμάτη από ρυτίδες,
σύννεφα στο ποτήρι σου
σε πνίγουν 
(δεν θες να θυμάσαι).

"Παντός καιρού" Δημήτρης Π. Κρανιώτης:


Προφταίνω να φύγω,
μα υπομένω,
σαν κλάδεψα
λίγα χρήματα
για "μπρέκφαστ"
αναψυχής.
Μάταια διακόπτω
τον ειρμό μου
με "τάιμ άουτ"
κι απρόσεκτα
θερίζω το χρόνο.
Με ποινές
παντός καιρού
τον αποκαθηλώνω.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ - Χριστόφορος Τριάντης

Να, τραβώ την κουρτίνα των παρασκηνίων.
Ω ! τι θέαμα υψηλό που προσφέρει το πλήθος .
Στα μεσαία διαζώματα το κοινό λατρεύει τις κωμωδίες
και την ηλιθιότητα.
Και στα πίσω καθίσματα το τραγικό επικάθεται
επί  των παραπλανημένων θεατών.
Μα , στις πρώτες θέσεις,
που μοιάζουν με θρόνους ιερέων,
συμμετέχουν στην παράσταση :
οι ευτυχισμένοι, οι τίμιοι, οι χρυσές οι μετριότητες.
Και καθώς κλείνω τους λογαριασμούς  με τις εικόνες
ένας γέρος ταξιθέτης στη σκηνή με οδηγεί ,
λέγοντας : Σού ταιριάζει η ευτυχία ,
περιφραγμένη με δόσεις περιφρόνησης
και μελαγχολίας .
Η παράσταση της ζωής θα διαρκέσει πολύ.
Μείνε μελαγχολικά ευτυχισμένος !

12/6/16

Ποίημα ενός κακού ανθρώπου - Θωμάς Τσαλαπάτης


‘’Τώρα, οι μέρες μου περνάνε ήρεμα και τη νύχτα κοιμάμαι αμέριμνος και βαθιά’’
Τζακ Λόντον, Ο Φεγγαροπρόσωπος


Πρώτα της κόψαμε την καλημέρα.
Αργότερα της κόψαμε το κεφάλι.
Η Μαντάμ ντε Σταλ είχε ένα μεγάλο καπέλο,
τρεις γάτες και ένα καλάθι γεμάτο σαύρες που νυστάζουν.
Ήταν μία απ’ αυτές τις γυναίκες,
τις στιβαρές γυναίκες,
τις γυναίκες με τις μεγάλες λεκάνες,
έτοιμη να γεννήσει μια λεγεώνα αγουροξυπνημένων,
έτοιμη να συγκρουστεί με τα τροχοφόρα,
βλέποντας τη λαμαρίνα τους να τσαλακώνεται
ενώ αυτή θα ξεφύγει με λίγες μοναχά γραντζουνιές
και ίσως ένα ελαφρό χαμόγελο ικανοποίησης.
Ζωή γεμάτη μουγκρητά, κάλους και σώμα.
Ω, ζωή, με τα μπράτσα σου κρεμασμένα,
άπλωσε στο πάτωμα τις πλαστικές σου σακούλες
πάνω τους τώρα θα περπατήσει
μια σιωπή στραβοκάνα,
την ώρα που κοιτάς, μόνο κοιτάς και απλά κοιτάς.
Μα, πρώτα την καλημέρα
και αργότερα το κεφάλι.
Παλιά απειλή της νωπής μου αρχαιολογίας,
επιτέλους ξεμπερδεύω μαζί σου.
Αραιωμένο αίμα παλιά μου συγγένεια.
Παράλογε φόβε των παιδικών μου χρόνων και φόβε απόλυτε.
Επιτέλους αναγνωρίζω το μέτρο σου.
Επιτέλους μετράω την πτώση σου.



Θωμάς Τσαλαπάτης
Το ξημέρωμα είναι σφαγή κύριε Κρακ
Εκάτη 2011

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

"Without Arms" MFA Thesis Animation by Alek Vacura